De droom gaat over samenwerking. Mensen, mannen en vrouwen, die de handen in elkaar slaan. Die elk op zich hun eigen talent inbrengen in het geheel. Die niet concurreren, maar toevoegen. Die werken vanuit passie, vanuit wat ze kunnen, wat ze graag doen.

I have a dream

 

Soms lijkt een droom zo groot dat je er maar niet aan begint. Eén van de – voor sommige mensen onhebbelijke – eigenschappen van vrouwen is dat ze vaak al kunnen voorvoelen wat er nog niet is. Ze zien het potentieel en werken er al naartoe. (Vandaar waarschijnlijk dat ze vaak hun man willen veranderen, een richting uitsturen, terwijl die vaak geen idee heeft waar ze het over heeft… maar dit volkomen terzijde. ;-)) Zo doemt er een steeds duidelijker toekomstbeeld in me op, waar mijn nuchter verstand niet echt bij kan. Maar het gevoel is des te sterker. Het gevoel ziet en weet: “Yés.”

 

De droom gaat over samenwerking. Mensen, mannen en vrouwen, die de handen in elkaar slaan. Die elk op zich hun eigen talent inbrengen in het geheel. Die niet concurreren, maar toevoegen. Die werken vanuit passie, vanuit wat ze kunnen, wat ze graag doen. Die zeggen:what you see is what you get. En die ten volle gaan voor wie ze zijn. Niet meer, niet minder.

 

Die droom gaat over netwerken, mensen die mensen kennen die mensen kennen. Verbanden van mensen, die de geruststelling inhouden dat je niet alleen bent. Omdat er nog zovelen zijn die denken en willen doen zoals jij. Als je dat weet, ervaart, ga je makkelijker over tot actie. Dan wordt willen als vanzelf kunnen. Dan wordt wanhoop makkelijker hoop.

 

Die droom gaat over vrouwen die echt vrouw durven zijn. En mannen die weten hoe een echte man in het leven staat. Over man-vrouw-verhoudingen die elkaar bekrachtigen. Over partijen die weer eerlijk met elkaar durven communiceren. Over kleine groepen die weer samenkomen in cirkels, omdat we de piramidestructuren beu zijn. Over cirkels, kleine en grote, die elkaar in beweging zetten, zoals het vernuftige raderwerk van een horloge. 

 

Die droom gaat erover om die beweging, dat grote raderwerk mee in gang te duwen. Om al die losse radertjes te bundelen, te activeren. Te inspireren, te enthousiasmeren. Die droom is zo groot dat ik er maar niet aan kon beginnen. Want als je dat totaalbeeld ziet, die vele details die in elkaar schuiven, die vele vele vele mensen die er deel van uitmaken… waar begin je dan? Waar en hoe precies schuift mijn radertje mee in dat geheel? 

 

Maanden heb ik mezelf lamgelegd, vanuit niet weten waar, niet weten hoe. Want ‘dit had ik nog niet’, en ‘dat kon ik nog niet’…. En toen dacht ik gewoon: doen. Beginnen. Niet te veel vragen meer stellen. Geen afgewerkt beeld najagen. Geen perfectie nastreven. Gewoon tot actie overgaan met wat er nu al is.

 

En dit is het dus. What you see is what you get. Geen perfecte foto’s, geen afgewerkte inhoud, geen volledige website. Alles in de maak, alles in wording. Mee met de stroom. Mee met de zindering die steeds duidelijker voelbaar is. Invoelend op de honderden andere raders die al draaien. Die zachtjes zoemend zeggen: wij doen mee. 

Welkom dus op mijn eigen kleine draaischijf. Geen Zwitsers wonder, maar van eigen makelij. Maar enorm powered by, zoals ze tegenwoordig zeggen. Aangedreven. Aangedreven door hoop, door visie, door beelden, door enthousiasme, door alles wat zindert maar misschien nog niet totaal zichtbaar is. Maar wat vandaag alleen maar voelbaar is, kan morgen al zichtbaar worden. En dat is waar yin en yang samenkomen: invoelen is vrouwelijk, tot actie overgaan mannelijk. Het is tijd om beide in balans te brengen.

 

 

 

 

En ik droom nog meer...

 

In mij leeft een toekomstbeeld, als een droom die steeds levendiger wordt. En hoe meer ik naar mijn droom staar, in de verre verte, hoe meer beelden in mijn visioen opduiken…

 

Want mijn droom gaat ook over ‘burchten’, stevig verankerde ‘kastelen’, grote en kleine, noem het ‘huizen van vertrouwen’, die her en der over het land – en weidser nog, in heel Europa – verspreid zijn, maar met een onzichtbare lijn met elkaar zijn verbonden. Verbonden, omdat ze elkaar herkennen in eenzelfde missie: het verankeren van vernieuwing, van verbinding, van vreugde, van vertrouwen, van weten dat we op weg zijn naar een nieuwe wereld.

 

Mijn droom gaat over ‘troubadours’ die van de ene burcht naar de andere trekken, vreugdevolle, geïnspireerde workshopgevers, vertellers, muzikanten, dichters, dansers, zangers, filosofen, helers – of beter nog… alles-van-dat-in-één, creatieve bezielde mensen die gewoon brengen wie ze zijn, omdat ‘zijn’ in die burchten belangrijker is dan ‘doen’.

 

Een heel aantal troubadours zie ik, eerlijk in hun hart, die de burchten komen animeren, die in klank en kleur de nieuwe energie neerzetten, die nieuwe informatie brengen en de waarheid uit de wereld met de kwikslag vertolken… Waardoor er tussen de kastelen een kleurrijke wirwar van verbindingslijnen ontstaat. Ook al heeft elk 'kasteel' zijn eigenheid, zijn haard, krachtig neergezet door de heer en dame des huizes. 

 

En tussen die 'huizen van vertrouwen' zie ik ‘pelgrims’, die op de lange weg die ze bewandelen af en toe neerstrijken in één zo’n burcht, om wat uit te rusten, zich te laven aan een stiltebron, te sterken aan een gezonde maaltijd, de voeten te laten masseren, tot zich te komen, anderen te ontmoeten, verhalen te aanhoren van andere reizigers of zich te laten inspireren door de eigentijdse troubadours. Om dan bij zijn vertrek op de muur zijn of haar naam te schrijven of een boek of verhaal achter te laten, waar alweer een volgende bezoeker zich aan kan sterken of hard om mag lachen. Omdat iedereen iets te brengen en bij te dragen heeft. Zo wordt het spel van verbindingen steeds kleurrijker, steeds wonderlijker, als een fascinerende kaleidoscoop.

 

En het prachtigste is dat in die ‘kastelen’ - want zo hoort dat daar - iedereen gewoon mag zijn wie hij is, met zijn eigen verhaal, zijn eigen talenten en tekortkomingen. What you see is what you get. Puur natuur, eenvoudig, integer en daarom zo weelderig rijk. Zonder vragen, zonder oordeel. Just be.

 

En dat alleen al brengt rust.

Mijn droom gaat ook over
‘burchten’
, stevig verankerde
‘kastelen’, grote en kleine,

noem het ‘huizen van ver-
trouwen’, die her en der over
het land – en weidser nog, 
in heel Europa – verspreid zijn,
 

maar met een onzichtbare
lijn met elkaar verbonden zijn
.