Emoties op de werkvloer

Emoties op de werkvloer

Ze had zich kwaad gemaakt op haar baas, vertelde ze me plots, terwijl ze in haar broodje beet. We zaten vanmorgen samen te ontbijten in een gezellig eethuis, zoals we wel vaker doen, en dan bespreken we de zaken des levens. Zoals daar meestal bij zijn: het werk en de baas. Ik zag het vuur in haar ogen. Mijn vriendin kwaad, daar wilde ik meer van horen.

"Beu was ze het, om steeds afgerekend te worden op zogezegde emoties, terwijl ze gewoon rationeel, to the point en ja, humaan was geweest."

Ja, kwaad. Ineens was het haar te veel geweest. De baas had veranderingen aangekondigd voor het departement en legde zijn plan aan haar voor; een plan waar ze het helemaal niet mee eens was. Ze staafde dat rustig met argumenten. Zinnige argumenten. Zij is tenslotte degene die het hele team te leiden heeft, zij weet hoe het dagelijks in zijn werk gaat, op hun afdeling. Haar opmerkingen waren terecht. Zakelijk. Praktisch. En menselijk, want toevallig zijn we dat ook.

‘Goh, jullie met jullie emoties ook altijd!’ had de baas haar opmerkingen van tafel geveegd. Voor de zoveelste keer. Alsof deze zin het enige plausibele argument was dat hem nog restte om haar te counteren, sinds zij in een MBTI-assessment tot de meer emotionele soort was gecatalogiseerd. Een goede zaak, had de coach toen gezegd, “complimenten voor jullie departement, jullie hebben meer mensen die sterk zijn op emotioneel vlak dan een doorsnee kantoor in jullie sector!”

Het compliment was bij het verlaten van de assessment al vervlogen. De rationele baas had maar één ding onthouden: ik zit hier mooi opgezadeld met een abnormaal percentage emotionele wezens. Just my luck.

En emotioneel was ze geweest inderdaad. “Ik ben het beu!” had ze in de vergadering plots met iets fermere stem dan normaal uitgeroepen. “Het is me genoeg geweest om steeds aangevallen te worden op emoties, terwijl ik rustig en rationeel tegenbeargumenteer. Eerlijk? Ik heb het gehad met deze afdeling!” en ze was kwaad de deur uitgestapt. Ik had mijn vriendin nog nooit zo resoluut geweten.

De baas had de dag daarna zijn verontschuldigingen aangeboden. ‘Het was gisteren niet zijn beste dag...’ De andere baas was met haar gaan lunchen. Om haar te zeggen hoeveel ze waard was voor het bedrijf. En juist omwille van haar analytisch inzicht én haar grote empathische vermogen.

Een paar dagen geleden ontmoette ik een andere vrouw, groot in de financiële sector, die me hetzelfde zei. Hoe ze blijft opkomen voor het samengaan van ratio én emoties, ook in haar zeer mannelijke sector. Omdat ze weet dat het belangrijk is. Omdat ze doorheen haar empathische kant juist heel veel opvangt, veel onzichtbaar werk levert dat anderen ontgaat. En toch zijn voor vele mensen emoties nog steeds een groot taboe. Zeker op de werkvloer.

En dan moet ik denken aan een filmpje van Eve Ensler. I am an emotional creature. Subliem stukje TED talk. Want inderdaad, we are emotional creatures. En gelukkig maar. Natuurlijk moeten we ons er niet door laten meeslepen, en het dient niemand om te touteren van de ene mood swing in de andere. Maar waarom zouden we onzeker of beschaamd zijn over één van onze voornaamste krachtbronnen? En niet alleen van vrouwen overigens. Emoties geven ons nuttige informatie. Emoties maken ons empathisch. Emoties maken ons humaan. Emoties zijn het tweede been waarop een gezonde mens en een gezonde maatschappij staan.

Wie dat niet begrepen heeft, hinkt achterop en gaat vroeg of laat onderuit.

Featured Posts
Recent Posts
Archive