Writer's block

Writer’s block. Elke journalist kent het. Een wit blad en geen gedachten in het hoofd. Of wel vage gedachten, maar geen vertaling in woorden. Je hersenen zetten je schaakmat. En dan zwijg je maar. Zwijgen kan eens deugd doen. We praten zoveel. Dat valt me met de nieuwe media zo op. Blabla. Iedereen heeft zijn mening. Die er in feite allemaal toe doen. Omdat ze meningen zijn. En samen zijn we een verzameling meningen. En zo sturen we een maatschappij. Allemaal stukjes van een onoverzichtelijke puzzel. Een gedachtepuzzel. Een pzzl met veel te veel stukjes in feite, die niet altijd in elkaar passen. En de klinkers die het geheel een beetje helder moeten maken, ontbreken vaak.

"We praten zoveel. Dat valt me met de nieuwe media zo op. Blabla. Iedereen heeft zijn mening. Die er in feite allemaal toe doen."

Ja, we praten zoveel. Onvermoeibaar – sommigen dan toch. Ik werd moe. Ben maanden moe geweest. Ik dacht: laat maar. Nog een gedachte erbij? Nog een argument dat dan weer een tegenargument gaat uitlokken? Mensen die elkaar niet begrijpen. Die elkaar in de haren vliegen. Die elkaar woordelijk de duivel aandoen. Zijn sociale media wel de juiste plek om meningen uit te wisselen? Willen we elkaar wel verstaan – of willen we vooral gehoord worden? En dan tiendubbel geliked? Zie, zie, 200 keer gedeeld. Eindelijk iemand die me heeft gehoord!

Ik werd moe. Ik wilde zwijgen. Niks meer toevoegen aan het geklater. Een blanco blad. Flatline. Braindead.

Maar stilletjesaan – na enkele weken in de imponerende bergen van Ethiopië – doken er weer woorden op in mijn hoofd. Pop. Een idee. Een gedacht. Dingen waarvan ik dacht: zouden niet meer mensen zo denken? Kan dit geen oplossing zijn voor dingen waar we mee kampen? Zou dit geen puzzelstuk kunnen zijn dat bijdraagt aan het schetsen van een verhelderend beeld?

En dan ben je weer vertrokken. Het is sterker dan jezelf.

Mensen zijn sociale wezens. Creërende wezens. Ze willen vooruit. Ze willen bijdragen. En terecht, want ieders bijdrage telt. Ook al is ze controversieel. Ook al is ze de zoveelste versie van wat al gezegd is. Onze ideeën drijven ons, duwen de maatschappij vooruit – of achteruit. Elke gedachte is een vector die mee de richting bepaalt. Dus zwijgen is geen optie.

Misschien hebben sommigen onder ons zelfs al veel te lang gezwegen…

Featured Posts
Recent Posts