Sterkte na de storm


Het heeft altijd iets, het afronden van een jaar. 31 december is een artificieel ingevoerde gelegenheid om terug- en vooruit te kijken. Te evalueren. Of het je overvalt bij het posten van een nieuwjaarsquote op Facebook, of bij een geïmproviseerde speech op een nieuwjaarsparty, een overgang is altijd een klein ritueel, waarbij oude cycli kunnen worden afgerond en nieuwe geopend, maar waarbij je net zo goed beseft dat een leven een levenswerk is, steeds en onophoudelijk voortbouwend. De echte evaluatie maak je – hopelijk bewust – pas als je laatste adem komt.

Maar zover zijn we hopelijk nog niet. Net als Charlie Brown heb ik me voorgenomen dat ik weliswaar ooit op een dag zal sterven, maar dat ik alle andere dagen zal leven. Volop leven. Zonder me te laten meeslepen door angsten om mogelijke gebeurtenissen die er op dat moment niet werkelijk zijn. Ook dat is een levenswerk, leren voluit leven. Niet simpel als je geboren bent met een teer hart, maar we doen ons best, elke dag weer opnieuw. Wat dat betreft is het voortschrijden van de tijd, het accumuleren van jaren, een zegen, merk ik. Hoe meer van die jaren op de tellijn, hoe rustiger en steviger dat hart. Hoe minder oordeel. Hoe meer menfoutisme. Hoe meer vreugde ook. Echte vreugde, zo van de toppen tot de tenen. Orgastisch. Zonder echte reden. In 2016 word ik 50. Ik moet erom lachen, om dat surrealistische getal dan. Maar omdat ik weet welk groot voordeel de extra jaren me brengen, denk ik: okay… laat maar komen. Ook al rimpelt en hangt het hier en daar wat meer, de tintelingen in de ogen en de buik moeten het dan maar compenseren.

"2015 was het jaar van de innerlijke kwaadheid. Het jaar van de begrenzing, van het foert zeggen. Het bevrijden van de Medusa."

2015. Het was – zo overzichtelijk bekeken – het jaar van de innerlijke kwaadheid. Het jaar van de begrenzing. Van het foert zeggen aan het al dan niet krijgen van likes en consoorten. Het niet langer zomaar ingaan op ‘wat de ander zo graag wil dat je doet’. Het bevrijden van de Medusa en het liefhebben van de kracht die in vastberadenheid en duidelijkheid zit.

Het jaar ook van het hart. Durven het hart te blijven openzetten, ook als de massa beweert dat je angst zou moeten voelen. Zelf beslissen wanneer je bang wil zijn en wanneer niet. Kiezen voor alertheid in plaats van wantrouwen. ‘Want liefde is alertheid’, zei een wijze vrouw me eens, en het heeft lang geduurd voor ik begreep wat ze wilde zeggen. In eerlijke begrenzing zit ongelooflijk veel respect, voor

(sorry, deze balk hoorde onderaan te staan, maar hij wil niet luisteren. Technicalities... ;-@)

jezelf en voor de ander. Ook al wordt begrenzing niet altijd begrepen. Maar liefde zonder begrenzing is vaag. En duidelijkheid zonder liefde wordt rigide. Zei een doorleefde man me eens, ergens lang geleden op een exotisch eiland, bij een caipirinja. Mijmerende gesprekken die een streep in je ziel kerven.

2015 was ook het jaar van alweer wat meer bewustzijn. Beseffen wat mijn realiteit is. Wat de realiteit is. Het aanvaarden en er niet van weglopen. Dealen met wat is, maar tegelijk ook de troeven blijven inzien. Stoppen met me hullen in een comfortabele vaagheid. Zaken helder krijgen die omhuld waren in een flou artistique. Schaduwkanten in de ogen kijken. Kleine demonen bij de lurven grijpen. En zien hoe die, omgebogen, bondgenoten kunnen zijn – attributen in een atelier aan eigenschappen die nuttig kunnen zijn in het leven.

En zo beetje bij beetje verder bouwen aan de mens die je bent.

‘I am not a girl, I am a storm with skin’, zegt een quote op mijn Pinterest-pagina. Zoiets was het dus ongeveer, vanbinnen. In 2015. En als ik zo om me heen kijk: ik denk niet bij mij alleen.

Het was een waardevol jaar, al bij al. Ondanks harde dingen die confronteren. Ondanks gebeurtenisssen die de grond onder je voeten lichtjes doen daveren – maar soms is dat onvermijdelijk, als je echt nieuwe dingen wil. Een jaar van hernieuwde fundamenten. Benieuwd wat er op gebouwd zal worden. 2015 was het jaar van in contact komen met "je ware wezen", zei een Nederlandse man die meer weet over collectieve psychische bewegingen dan ik. En 2016 wordt het jaar van het “uitbouwen van je eigen paradijs”, voegde hij eraan toe.

Hm, denk ik dan. Geen kleine uitdaging, in deze turbulente wereld. Maar tegelijk misschien geen slecht idee. Niet bij de pakken blijven zitten, maar de handen uit de mouwen steken. Weer durven dromen en die dromen waarmaken. Weten waar je voor staat en dat ook zichtbaar maken. Let’s join the movement. Eind 2016 komen we dan nieuwgierig elkaars paradijzen bezoeken, de kunstwerken bewonderen. Als een gentle wind dan. Want de innerlijke storm is tegen dan hopelijk al wat gaan liggen…

Featured Posts
Recent Posts