Crisisberaad

Crisisberaad

Die ochtend aan de mail, een bericht van een opdrachtgeefster. Dat ze met een budgetcut zit en op mensen zal moeten beknibbelen, maar dat ze graag met mij verder wil blijven werken. Omdat mijn werk altijd op niveau is en ik genoeg ideeën heb om nog tien jaar verder te gaan. Daarom is het voorstel dat ik een werkgarantie krijg van een paar opdrachten per maand, maar vanaf nu aan een lager loon.

Markant aanbod. Want eigenlijk had ik al meerdere maanden een werkgarantie. Niet zozeer op papier, maar omdat ik degelijk werk lever, én omdat ik bereid ben elke keer weer (gratis) mee te denken. Omdat ik mijn persoonlijke tijd investeer in het volgen van bewegingen in de maatschappij en daardoor inderdaad nog invalshoeken en thema’s kan garanderen voor vele jaren, zoals ze schrijft.

Nu mag ik de opdrachtgeefster heel graag. En ik weet dat ze zelf ook maar probeert te roeien met de riemen die ze heeft. Bovendien brengt ze haar boodschap heel menselijk en is ze betrokken, iets wat je niet van elke opdrachtgever kunt zeggen. Maar tussen haar en mij gezegd en gezwegen, het is de wereld op z’n kop. Ben je bijna 50, word je geprezen om je kwaliteit en professionaliteit, en krijg je daarom als beloning… minder. Terwijl we – zo lachen een goeie vriendin van mij en ik regelmatig – toch wel stilletjesaan op een Feeling-leeftijd beland zijn waarin we verondersteld werden ons toch het één en ander te kunnen gaan permitteren, niet dan?

Minder dus. Op een loon dat de afgelopen tien jaar al niet gestegen, noch geïndexeerd is geweest – terwijl iedereen weet dat het leven in die tijd een pak duurder is geworden.

"Eigenlijk is het de wereld op z'n kop. Word je uitgekozen op je kwaliteit en professionaliteit en word je daarom gevraagd... om voor minder geld te werken."

Bij de kleine (alleenstaande) zelfstandige komt de crisis wel heel dichtbij. Werkgarantie geven ze je, tegen een lager loon. Garantie is hierbij natuurlijk een groot woord, want als de boekhouding van de zaak volgende maand wat vervelend kleurt, dan vervalt de garantie ook natuurlijk. Het zijn vriendelijke woorden om te zeggen: we willen op dit moment van jou nog meer kwaliteit voor nog minder geld.

Het adagio van de crisis. En steeds meer mensen moeten eraan geloven. Het is vervelend als het theorie is, maar nog vervelender als het praktijk wordt. Realiteit in je eigen leven. De harde werkelijkheid in je eigen portemonnee.

What to do? Nu ben ik niet iemand die graag zeurt. Ik kijk liever naar het hoe en waarom. We zitten in transitietijden en dat haalt ons uit de comfortzone, willens nillens. Er kan niets fundamenteels veranderen als dat ook niet in onszelf gebeurt. Scanderen: “Ja, wij willen verandering” en ondertussen mompelen: “maar zelf wil ik niet veranderen”, is jezelf voor de gek houden. Verandering betekent verandering, en dat is niet altijd even simpel. Zelf heb ik de laatste jaren nogal onthecht leren leven, waardoor ik me niet zo makkelijk zal definiëren doorheen materie. Dat helpt. Ik geloof ook hartstochtelijk dat het leven je geeft wat je nodig hebt. Ik ben niet zo bang om geen geld te hebben. En als ik niet op reis kan, vind ik dat jammer maar ook niet erger dan dat. Want ik zorg door het jaar heen voor voldoende innerlijke rust, waardoor ik niet per se op een verre locatie op twee weken tijd in evenwicht moet komen. Voor rust zorgen kost geen geld, in tegendeel, je geeft aan een kop thee drinken op de zetel of een halfuur de ogen sluiten weinig geld uit.

​​

Maar de verandering gaat denk ik dieper dan dat. Het noodzaakt om anders te gaan denken over geld en werk. “Het is nu de tijd om te investeren in zaken die je echt graag wil doen maar die nog niet opbrengen, die nog niet algemeen ondersteund en bevestigd worden door de maatschappij, maar waar je zelf ongelooflijk veel plezier aan beleeft”, zei mijn nogal visionaire coach me enkele jaren geleden al. “Investeer, ook al betekent dat dat je ondertussen met minder moet leven. En samen met jou worden vele mensen – en met name vrouwen – uitgenodigd om dat te doen. Het wordt tijd dat vrouwen in hun daadkracht komen en gaan uitbouwen waar ze zelf in geloven. Ook al brengt het nog geen geld op.”

(Sorry, dit balkje hoort hier niet te staan, maar het wel niet luisteren. Tecnicalities... ;-@)

Zelf bereid ik al jaren dingen voor met een bende vrouwen. Het brengt inderdaad niks op, maar zijn we minder gelukkig? Integendeel. We halen er ongelooflijk veel vreugde en levenskwaliteit uit. En ik zie het bijvoorbeeld ook gebeuren bij de meiden van Charlie magazine. En bij de Wifties. En bij zovele anderen. There’s no cash flow, but there is flow. Het zet dingen in beweging. Het is maar door te doen, dat er iets gebeurt.

Dat het geld (nog) niet per se wil volgen, lijkt me logisch, want de nieuwe initiatieven dienen een andere beweging dan de huidige. En die zal zich – in eerste instantie – op een andere manier in waarde vertalen. Misschien niet meteen in cash geld, maar in levenskwaliteit en werkvreugde. In een rustig geweten dat je je hart en gezond verstand volgt. In de verbinding en samenwerking die dat soort initiatieven meestal met zich meebrengen.

Daarom heb ik ook besloten te blijven werken voor de opdrachtgeefster. Zelfs voor dat mindere loon. Omdat zij een vrouw met een warm hart is. Die mee bouwt aan verandering. En omdat onze uitwisseling sowieso mooie menselijke dingen in beweging zet, die de toekomst zullen dienen.

Had een ander het me gevraagd, had ik waarschijnlijk feestelijk – maar daarom niet minder vriendelijk – bedankt. Want uiteindelijk moet een mens ook nog (een beetje) brood op de plank.

Featured Posts
Recent Posts